Hoe word ik mijn eigen beste vriend? Is het mogelijk om vrede te hebben met de ups-en-downs in het leven? Welke rol speelt zelfacceptatie daarin?

Verschillende vragen die heel natuurlijk kunnen verschijnen in je geest. Soms gaat er een crisis aan vooraf, maar niet altijd; we zijn simpelweg van nature nieuwsgierige wezens. Vooral als we nog kind zijn; we houden niet op met vragen stellen.

Het raakt me altijd wanneer iemand vragen over zichzelf durft te stellen. Iemand durft namelijk het tot nu toe gekende over zichzelf in twijfel te trekken. Wanneer dit gebeurt, is er een diepgaande innerlijke transformatie mogelijk.

Omdat het niet vanzelfsprekend is dat onze omgeving onze innerlijke zoektocht steunt, bestaat de kans dat we de impuls voor zelfonderzoek, onderdrukken. We kiezen dan voor aanpassing en verbinding boven authenticiteit en onafhankelijkheid.

Dit is een disbalans die we bewust kunnen corrigeren. Zowel verbinding als onafhankelijkheid zijn menselijke basisbehoeften. We dienen beide behoeften te eren om op een gezonde en plezierige wijze door het leven te bewegen.

Onderdeel van mijn eigen zoektocht is om vrede te krijgen met zowel mijn innerlijke drijfveren als vrede te krijgen met mijn omgeving voor wie nu eenmaal andere levensthema’s spelen. Leven en laten leven. Acceptatie en compassie zijn daarin essentiële bondgenoten.

Opleiding, praktijk en spiritueel onderwijs

In mijn praktijk ontvang ik sinds 2019 mensen met aan de buitenkant hele verschillende vraagstukken. Hoe ontwikkel ik meer zelfliefde en liefde voor anderen? Hoe kan ik beter voor mezelf opkomen? Hoe ontwikkel ik meer nederigheid in mezelf? Hoe ga ik om met mijn eigen boosheid en met de boosheid van mijn partner? Hoe ga ik om met depressieve gevoelens? Hoe ga ik om met kenmerken van autisme/ADHD/HSP etc? Hoe voed en cultiveer ik mijn relatie met het geheel, met God?

In al die uiteenlopende vraagstukken zit één essentie. Ik ben nu niet helemaal tevreden met mezelf, maar wil graag volledig tevreden zijn met mezelf. Hoe doe ik dat?

Dat bovenstaande de essentie is, is mij helder geworden dankzij het spirituele onderwijs dat ik sinds 2016 volg. Ik leerde toen de traditionele onderwijstraditie van Advaita Vedanta kennen in de lijn van o.a. Swami Dayananda (1930-2015). Kraakhelder verwoordde hij het fundamentele menselijke probleem. En nog belangrijker; hij onderwees mensen op compassievolle en begrijpelijke wijze hoe dit probleem op te lossen. In het kort; onszelf ontdekken als compleet en vrij van elk gebrek.

Dit ontdekken gaat in mijn ervaring niet van de ene op de andere dag. Het is een proces waarin we vele obstakels binnen en buiten onszelf ontmoeten. Eén van die obstakels kan de omgang met (onverwerkte en onbewuste) emoties zijn. Voor mij persoonlijk was dit aanleiding om in 2018 in therapie te gaan en een driejarige opleiding tot Jungian Analyst in Amsterdam te volgen. Dankzij deze opleiding kon ik een hoop ‘oud zeer’ opruimen dat ik als kind onvoldoende had kunnen verwerken. Het resultaat was meer ontspanning en helderheid in lichaam en geest.

Na mijn opleiding ben ik mij blijven verdiepen in het helingsproces van lichaam en geest door middel van meditatie, gebed, ademhaling, chanten en lichaamswerk. In mijn werk met cliënten merk ik dat vooral het begrijpen van onze onlosmakelijke verbondenheid met het geheel helpt om onze pijn te verzachten. Binnen dit geheel spelen we allemaal onze unieke en betekenisvolle rol. Wanneer we in onszelf een devotionele houding ontwikkelen naar degene die ons dit leven geschonken heeft (God, of een term die voor jou werkt), verstillen onze individuele zorgen en zijn we in staat te leven in plaats van overleven.

Spreekt bovenstaande je aan? Stuur vooral een berichtje naar 0641887196 of naar sandermachielsen@gmail.com.